Laska wymierzona w starca

Laska wymierzona w starca

KIEDY WIELKI MISTRZ PADMASAMBHAVA przebywał w pustelni Wielkiej Skały w Samye, przez rok usługiwał mu Sherab Gyalpo z Ngog, nieuczony człowiek w wieku sześćdziesięciu jeden lat, głęboko wierzący i bezgranicznie oddany swojemu panu. Przez cały okres służby nie prosił o żadne nauki i mistrz sam z siebie także mu ich nie udzielał. Gdy po upływie roku Padmasambhava postanowił opuścić pustelnię, Ngog ofiarował mu mandalę, na której położył kwiatek ze złota, ważący jedną uncję, po czym rzekł: „Wielki mistrzu, myśl o mnie z dobrocią. Po pierwsze, jestem nieuczony. Po wtóre, brak mi inteligencji. Po trzecie, jestem stary, więc moje ciało w znacznym stopniu już się zużyło. Błagam, udziel stojącemu nad grobem starcowi jakiejś nauki, która byłaby prosta i zrozumiała, mogła przeciąć wszelkie wątpliwości, łatwo dawałaby się urzeczywistnić i zastosować, zawierałaby w sobie skuteczny pogląd i pomogłaby mi w przyszłych żywotach”.
Mistrz wskazał laską serce starca i wygłosił takie oto pouczenie: „Słuchaj no, starcze! Wejrzyj w przebudzony umysł własnej świadomości! Nie ma on kształtu ni barwy, środka ni obrzeża. Nasamprzód nie ma źródła, lecz jest pusty. Dalej, nie ma siedziby, lecz jest pusty. Takoż i u kresu nie ma celu, lecz jest pusty. Pustka owa nie jest z niczego uczyniona, lecz klarowna i pojętna. Gdy to dostrzeżesz i przyjmiesz do wiadomości, poznasz swoją prawdziwą twarz. Zrozumiesz naturę rzeczy. Ujrzysz naturę umysłu, poznasz podstawowy stan rzeczywistości i rozproszysz niepewność, dotyczącą przedmiotów wiedzy.
Ten przebudzony, świadomy umysł nie jest zbudowany z żadnej materialnej substancji, lecz jest samoistny i od zawsze w tobie obecny. Taka jest natura rzeczy; łatwo ją sobie uświadomić, bo nie trzeba jej szukać nigdzie indziej. Taka jest natura umysłu; nie składa się on z konkretnego obserwatora i z przedmiotu obserwacji, na którym obserwator miałby się skupiać. Nie podlega kategoriom trwałości i niweczenia. Nie ma w nim niczego, co mogłoby się zbudzić; stan przebudzenia – oświecenie – to twoja własna świadomość, dla której przebudzenie jest stanem naturalnym. Nie ma w nim niczego, co mogłoby pójść do piekieł; świadomość z natury jest czysta. Nie ma w nim żadnej praktyki do wykonania; zrozumienie jest mu wrodzone. Ta rozległa perspektywa naturalnego stanu obecna jest w tobie samym: uznaj, że nie należy jej szukać nigdzie indziej.
Kiedy w ten sposób rozumiesz pogląd i chcesz stosować go we własnym doświadczeniu, każde miejsce, w którym się znajdziesz, jest dla twojego ciała górską samotnią. Wszelkie zewnętrzne zjawiska, jakie dostrzegasz, są naturalnie zdarzającymi się zjawiskami i naturalnie pustą pustką; pozwól, żeby takie właśnie to było, bez żadnych konstrukcji mentalnych. W naturalny sposób uwolnione zjawiska zaczną ci pomagać, i będziesz mógł praktykować, obierając je sobie za drogę.
Wnętrze – cokolwiek porusza się w twoim umyśle, cokolwiek myślisz – nie ma esencji, lecz jest puste. Zdarzenia myślowe są w naturalny sposób wyzwolone. Kiedy pamiętasz o esencji swojego umysłu, możesz obrać sobie myśli za drogę, wtedy zaś praktyka staje się łatwa.
A oto najgłębsza rada: choćbyś nie wiedzieć jak burzliwych doznawał uczuć, wejrzyj w nie, a ustaną bez śladu. W ten sposób burzliwe uczucia zostaną naturalnie uwolnione. To całkiem prosta praktyka.
Kiedy praktykujesz w ten sposób, ćwiczysz się w medytacji nie tylko podczas siedzenia. Ponieważ wiesz, że wszystko ci pomaga, twoje doświadczenie medytacyjne nie podlega wahaniom, wewnętrzna natura trwa nieustannie, a twoje postępowanie jest nieskrępowane. Gdziekolwiek się znajdziesz, nigdy nie jesteś oddzielony od wewnętrznej natury.
Gdy raz to sobie uświadomisz, twoje ciało może, owszem, być stare, ale umysł przebudzony się nie starzeje. Nie zna różnicy między młodością a starością. Wewnętrzna natura jest ponad wszelkie uprzedzenia i stronniczość. Kiedy naprawdę widzisz, że świadomość, wewnętrzne czuwanie, stale w tobie tkwi, znika różnica między inteligencją a jej brakiem. Kiedy pojmujesz, że wewnętrzna natura, wolna od uprzedzeń i stronniczości, jest w tobie obecna, znika różnica między uczonością a skromnym wykształceniem. A choć twoje ciało, podpora umysłu, stopniowo się rozpada, dharmakaya świadomej mądrości trwa bez zmian. Kiedy osiągasz równowagę w tym niezmiennym stanie, znika różnica między długowiecznością a krótkim życiem.
Starcze, obierz prawdziwy sens za cel praktyki! Weź ją sobie do serca! Odróżniaj słowa od znaczeń! Nie rozstawaj się ze swoją przyjaciółka pilnością! Ogarniaj wszystko uważnością! Nie zabawiaj się czczą gadaniną i bezcelowym plotkarstwem! Nie wdawaj się w pospolite dążenia! Nie zakłócaj sobie spokoju troską o potomstwo! Nie łaknij nadmiernie jadła i napoju! Postanów umrzeć jako zwykły człowiek! Życie ucieka, bądź więc pilny! Praktykuj zgodnie z tym oto pouczeniem dla starca, stojącego nad grobem!”

Ponieważ Padmasambhava wskazał laską serce Sheraba Gyalpo, instrukcja ta nosi tytuł „Pouczenia dla starca wskazanego laską”. Sherab Gyalpo doznał wyzwolenia i osiągnął pełne oświecenie.
Napisała to księżniczka Kharchen gwoli pożytkowi przyszłych pokoleń. Tekst ten znany jest jako „Wskazanie laską”.

teksty: